Duitse fruittelers luiden de noodklok

25-7-2026

De Duitse Bundesfachgruppe Obstbau, de belangenorganisatie van fruittelers heeft, gesteund door 17 regionale agrarische belangenorganisaties, de noodklok geluid.

Volgens de organisaties is de situatie dit jaar zo dramatisch dat steeds meer fruittelers zich afvragen of het überhaupt nog zin heeft om het fruit te oogsten. In een brandbrief richten ze zich voor het eerst in vele jaren  tot de politiek, handel en consumenten 

Hier onder de volledige (uit het Duits vertaalde) tekst 

Willen we in Duitsland eigenlijk nog wel fruit van eigen bodem?

Sommige beelden zijn nauwelijks te bevatten. In dezelfde hal gaan duizenden tonnen Duitse appels naar de sapindustrie, terwijl slechts enkele meters verder appels van het zuidelijk halfrond worden verpakt voor de verkoop.

Op Duitse fruitbedrijven blijven hoogwaardige zoete kersen aan de bomen hangen, omdat goedkope import de markt overspoelt. Kwetsen en blauwe bessen worden onder de kostprijs verkocht. 

Steeds meer bedrijven vragen zich af of oogsten überhaupt nog loont. Van aardbeien verwacht Duitsland bovendien dit jaar de kleinste vollegrondsoogst in meer dan dertig jaar.

Wie deze ontwikkelingen slechts als een tijdelijke, slechte marktsituatie beschouwt, gaat voorbij aan de werkelijkheid. We zien de Duitse fruitproductie momenteel in hoog tempo verdwijnen.

De vraag is daarom even eenvoudig als ongemakkelijk: willen we in Duitsland eigenlijk nog wel fruit van eigen bodem? Als het antwoord ‘ja’ is, moet dat ook in daden tot uiting komen.

Duitse fruitteeltbedrijven produceren volgens de hoogste kwaliteits-, milieu- en sociale normen. Al jaren investeren zij in biodiversiteit, water- en klimaatbescherming en in moderne, efficiënte productiemethoden. Ze zorgen voor werkgelegenheid, houden cultuurlandschappen in stand en dragen bij aan korte transportafstanden en regionale toegevoegde waarde. Tegelijkertijd worden de randvoorwaarden steeds moeilijker. De productiekosten en vooral de lonen stijgen fors. Uitzonderingsregelingen voor arbeidsintensieve teelten ontbreken. Wie tegenwoordig een fruitteeltbedrijf runt, moet allang niet alleen het hoofd bieden aan weersextremen, maar ook aan politieke en economische randvoorwaarden die steeds vaker in het nadeel van de teler uitpakken.

Het gevolg is dramatisch: inmiddels verdwijnt in Duitsland ongeveer elke twee dagen een fruitteeltbedrijf. Nog dramatischer is echter dat we daar kennelijk aan gewend zijn geraakt. We praten over regionaliteit, duurzaamheid en voedselzekerheid. Tegelijkertijd accepteren we dat fruit van eigen bodem steeds vaker wordt vervangen door importproducten. Regionaliteit mag echter geen reclameslogan zijn die alleen geldt zolang zij geen cent extra kost. Wie fruit van eigen bodem wil, moet ook bereid zijn de productie ervan mogelijk te maken.

Natuurlijk zal Duitsland nooit al het fruit zelf kunnen produceren. Maar willen we werkelijk accepteren dat onze kinderen en kleinkinderen op een dag alleen nog horen dat appels uit Duitsland ooit vanzelfsprekend waren?

Het gaat allang niet meer alleen om fruittelers. Het gaat om de vraag hoe we ons in de toekomst willen voeden. Willen we regionale voedselproductie behouden of maken we ons steeds afhankelijker van import?

De fruitteeltbedrijven zijn bereid hun bijdrage te leveren. Dat doen zij al generaties lang. Wat zij niet kunnen, is structureel blijven opboksen tegen verkeerde politieke ontwikkelingen, voortdurend stijgende kosten en moordende concurrentie.

Onze oproep richt zich daarom zowel tot de handel als tot de consument:

Laten we nu bewust kiezen voor de binnenlandse fruitproductie. Niet met mooie woorden en reclamecampagnes, maar in het inkoopbeleid van de handel en uiteindelijk aan de kassa.

Want één ding is zeker: wat vandaag verdwijnt, kan morgen niet zomaar weer opnieuw worden opgebouwd. We hebben nu nog een keuze….

Namens de Duitse fruittelers – het bestuur van de Bundesfachgruppe Obstbau en de deelstaatverenigingen